|
به یاد ساندویچ و دیگر هیچ...
|
||||
|
|
||||
شب همچونان ساکت و خموش پا بر جاست...! و تو ، آرمیده ای در حصار ِ شیرین ِ رویاها ! ومن ، در اندیشه ء لحظه هایی سیاه که گذشتند و تنها تلی از خاطرات به جا ماند ! و تو ، در خیال ِ خود ، به فردا می اندیشی . . . و من ، در میان ِ بغض و آه ، میهمان ِ دیروز ِ خویش . . . و تو و من و ما ! که مُرد ...! و بازهم دیروز ، امروز و باز همچونان ، فردا . . . !!! سپیده - پا ورقی - دوستان ِ خوبم ، قابل ِ ذکر است که خدمتتون عرض کنم! در این شعر ( شخصی به نام ِ تو حقیقت اینه که این شعرو بعد از دیدن ِ عکس ِ بالا!!! سرودم اون جوری نگاه نکنید ! خوب فکر کردم ، این دخمل ِ تو فکر ِ یکی غرق شده ( باید زودی نجاتش داد موفق و موید باشید تا بعد
) حضور ِ خارجی نداشته و تنها تراوشات ِ مغزی ِ این بنده ء حقیر می باشد
که تو و من و ما !!! را در کنار ِ هم ( با ۱۰۰۰ زور و بلا ![]()
![]()
) جا داد ... ! ![]()
![]()
![]()
![]()
)...!![]()
![]()
![]()
![]()
+
نوشته شده در سه شنبه هجدهم اردیبهشت 1386ساعت 1:51 توسط سپیده
|
