هر چه نیست ؛

                                           دلم گرفته است . . . !

بازهم سیاهی ِ مطلق

                          دام گسترده بر دل ِ خاکی ام !

بازهم سکوت و سکوت و سکوت

                                        بازهم خلوتی وهم آسا !

باز هم من ، بازهم من

                            بازهم تکرار ِ بی پایان ِ تنهایی . . .

بازهم بغض ، بازهم آه

                            بازهم ، مثل ِ همیشه ! پوچ ِ رویایی .

* * *

هان ، ای شب ِ سیاه

                     ای مطلق ِ همیشگی

تا به کدامین لحظه اینجایی

                      چرا از سرزمین ِ تن ! رخت بر نمی کَنی ؟!

هان ، ای پوچ ِ بی پایان

                              ای تلخ ترین

چرا رهایم نمی کنی ؟! چرا ؟!!!

                               و

                                           گر رهایی نیست . . .

.

.

.

مگر نه اینکه سیاهی

                                پایان ِ رنگ است ؟!!

مگر نه اینکه پایان

                                نمود ِ مرگ است ؟!!

چرا هنوز نفس می کشم ؟!

چرا هنوز طلوع ِ سپیده ء خاکستری

                          غروب ِ غم انگیز ِ شنگرفی

                                 و سیاهی ِ مطلق ِ شب را نظاره گرم؟!

چرا هنوز هستم ؟!!

            چرا ، امید به رفتن نیست ؟!!

چرا ، چرا ، چرا ؟

با تو هستم ؛ ای سکوت ِ سیاه

چرا هنوز چشمان ِ سردت ، دستهای ِ پلیدت به سراغم نامده اند ؟!

چرا ای مطلق ِ همیشگی ؟!

                      بیا ، زودتر بیا

                                          چشم در راهت هستم !

                                                           سپیده