| تبليغات | X |
|
به یاد ساندویچ و دیگر هیچ...
|
||||
|
|
||||
شب همچونان ساکت و خموش پا بر جاست...! و تو ، آرمیده ای در حصار ِ شیرین ِ رویاها ! ومن ، در اندیشه ء لحظه هایی سیاه که گذشتند و تنها تلی از خاطرات به جا ماند ! و تو ، در خیال ِ خود ، به فردا می اندیشی . . . و من ، در میان ِ بغض و آه ، میهمان ِ دیروز ِ خویش . . . و تو و من و ما ! که مُرد ...! و بازهم دیروز ، امروز و باز همچونان ، فردا . . . !!! سپیده - پا ورقی - دوستان ِ خوبم ، قابل ِ ذکر است که خدمتتون عرض کنم! در این شعر ( شخصی به نام ِ تو حقیقت اینه که این شعرو بعد از دیدن ِ عکس ِ بالا!!! سرودم اون جوری نگاه نکنید ! خوب فکر کردم ، این دخمل ِ تو فکر ِ یکی غرق شده ( باید زودی نجاتش داد موفق و موید باشید تا بعد 
) حضور ِ خارجی نداشته و تنها تراوشات ِ مغزی ِ این بنده ء حقیر می باشد 
که تو و من و ما !!! را در کنار ِ هم ( با ۱۰۰۰ زور و بلا 
) جا داد ... ! 
)...!
+
نوشته شده در سه شنبه هجدهم اردیبهشت 1386ساعت 1:51 توسط سپیده
|
امشب به قدّ ِ هر چه هست ؛ هر چه نیست ؛ دلم گرفته است . . . ! بازهم سیاهی ِ مطلق دام گسترده بر دل ِ خاکی ام ! بازهم سکوت و سکوت و سکوت بازهم خلوتی وهم آسا ! باز هم من ، بازهم من بازهم تکرار ِ بی پایان ِ تنهایی . . . بازهم بغض ، بازهم آه بازهم ، مثل ِ همیشه ! پوچ ِ رویایی .
* * *
هان ، ای شب ِ سیاه ای مطلق ِ همیشگی تا به کدامین لحظه اینجایی چرا از سرزمین ِ تن ! رخت بر نمی کَنی ؟! هان ، ای پوچ ِ بی پایان ای تلخ ترین چرا رهایم نمی کنی ؟! چرا ؟!!!
و
گر رهایی نیست . . .
. . .
مگر نه اینکه سیاهی پایان ِ رنگ است ؟!! مگر نه اینکه پایان نمود ِ مرگ است ؟!!
چرا هنوز نفس می کشم ؟! چرا هنوز طلوع ِ سپیده ء خاکستری غروب ِ غم انگیز ِ شنگرفی و سیاهی ِ مطلق ِ شب را نظاره گرم؟! چرا هنوز هستم ؟!! چرا ، امید به رفتن نیست ؟!! چرا ، چرا ، چرا ؟
با تو هستم ؛ ای سکوت ِ سیاه چرا هنوز چشمان ِ سردت ، دستهای ِ پلیدت به سراغم نامده اند ؟! چرا ای مطلق ِ همیشگی ؟! بیا ، زودتر بیا چشم در راهت هستم !
سپیده
+
نوشته شده در یکشنبه نهم اردیبهشت 1386ساعت 20:41 توسط سپیده
|
هزاران هزار بار ! افسوس ،
بر لحظه های ِ بی مروّت ِ روزگار ! می روند بی امان ، ما ایم و غم هامان !!! می گذرد زمان ، و می رسیم به فردا !!! بی هیچ تفاوتی ... در فراسوی ِ زمان ، در جستجوی ِ که هستیم ؟!! چه ؟!!! در همهمه ء نا معلوم خاطرات ،در آیینه ء سیاه فرداها ... ! بازهم من هستم ومن ... باز هم تنهای تنها !!! سپیده
+
نوشته شده در یکشنبه دوم اردیبهشت 1386ساعت 1:19 توسط سپیده
|
سلام بچه ها!!! سپیده هستم.sand3vich. متولد هفتمین روز از هفتمین ماه سال 1365
به گذشته های دور می اندیشم! من و ساندویچی برای تمام فصول
دنیایی مجازی!اما رفیقی خوب... که با بی مهری رهایش کردم.
گذشت و گذشت و گذشت... یک بار دیگر ، من!!! در مکانی دیگر!!!بازهم ساندویچ.
من و ساندویچ و دیگر هیچ... اینک اما قصور از من نبود.زمانه با ما یار نبود...!!!F!!i!!L!!T!!e!!R!!!
صبر پیشه کردم،شاید که نجات یابد از این گرداب مخوف،اما...
اینچنین شد که بازهم ،دوستی جدید پدید آمد... این بار :
من و ساندویچ سرد...!
باشد که باشد تا ...
نوشته های پیشین
تیر 1387
اولین اشک(بهترین خواهر دنیا)
ساندویچ و دیگر هیچ ( بر باد رفته...! )
دست نوشته های یک دخمل فهیم ... (الی غوغا3)
صدای بی صدا(آقا سجاد)
کلبه ای آبی (شادی جونیم _دختر خالهء یکی یدونه)
*آرام جان*(زهره جون گلم)
یادداشت های یک دختر معمولی(ساجده جون)
امواج ساحل(لاله جون)
شکلات تلخ(ستاره جون)
وب نوشته های یک پسر . . . ( مهدی خان )
خاطره- عکس- سرگرمی( احسان خان )
خاطرات من (علی خان_خاطرات نانوشته )
ساندويچي براي تمام فصول(خود ٍفراموش شده ام!)
سخن عشق ( علی خان )
بهار عشق(کبوتر بی آشیان)
گل یخ ( لیدا جون )
